این بار اما نامه ام را بخوان پدر

پدر روزهای کوچکی مرا، یادت هست که می گفتم:" تو از پسر بودنت ناراحت نیستی ؟؟ همیشه موهای کوتاه . لباس های یک شکل و بی رنگ . نه النگویی و نه دستبندی؟"

و تو به من گفتی، دختر کوچولوی من هر کسی دختر یا پسر بودنش را دوست دارد
اما امروز پدر، می خواهم سرم را روی زانوهایت بگذارم و ساعت ها گریه کنم.

پدر این بار به تو می گویم من از دختر بودنم بیزارم. گیسوهای بلند مرا خاطرت هست؟ پدرهیچ فهمیده ای سال هاست موهای من کوتاه شده تقریبا به کوتاهی موهای تو ،آخر تارهای نازکش زیر کلفتی مقنعه از درد بر هم می پیچند و جان می دهند. م
نگاه کن پدر !! من تمام ان لباس های رنگی را به پسرها بخشیده ام ، بخشیده ام چون من در لباس های رنگی بد کاره می شوم و در حجاب سیاهی، پاک دامن
یادت هست آن روزکه دستت را کنار دست مادر گذاشتم ، از مردانگی دستانت ترسیدم. و امروز به دستان کوچک و ظریف من می گویند ناتوان .
یادت هست به تو گفتم" غصه نمی خوری که من و مامان از صب تا شب پیش همیم و تو چقدر دیر به خانه می رسی"م
ولی امروز خوب می دانم سهم مادر از دخترش خانه نشینی اش بود و بس.

وحقیقت این است که تو مالک منی پدر

من نام تو را یدک می کشم . به اذن تودر کارهایم ناچارم و تو حتی حق داری اگر هوس کردی ، مرا بکشی. م

پدر تو گناه کاری .

تو مقصری چون از حجاب اجباری من خم به ابرو نیاوردی

تو مقصری چرا که مادرم را از جامعه راندی پدر. و روح شاداب او در خانه خشکید

آری ،پدر .حق فرزندی چیز دیگری بود. کاش سینه سپر می کردی ومی ایستادی که از من دفاع کنی. به خاطر دختر کوچولویت که امروز در چشمانش غم ننشسته باشد .