استکانی پر از چای سبز

 شاید هیچ تعبیری به این دل نشینی نتواند حال و هوای این روزهای مرا به کلام بکشد :

پنداشت اگر شبی به سر مستی

در بستر عشق او سحر کردم

شب های دگر که رفته از عمرم

در دامن دیگران به سر کردم

آن کس که مرا نشاط و مستی داد

آن کس که مرا امید و شادی بود

هر جا که نشست بی تامل گفت :

"او یک زن ساده لوح عادی بود"

                                                                                                                                                                           تکه تکه هایی کوتاه از دیوان فروغ

گاهی واقعا حسودی ام می شود به آدمهایی که می توانند حسهایشان را ، درونی ترین آنها و گنگ ترین شان را می توانند اینقدر قشنگ کلمه کنند و تو بفهمی شان. و فروغ که جای خود دارد.